**ဒေဝတာကိုယ်တိုင်ရေးသေမိန့်** စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို အပိုင်းများ သို့မဟုတ် အခန်းများ ခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ စာသားအပြည့်အစုံကို စနစ်တကျ ဖတ်ရှုရလွယ်ကူအောင် ပြန်လည်စုစည်းပေးထားပါတယ်ဗျာ။
---
နီယွန်မီးတို့ ထွန်းလင်းစပြုနေပြီဖြစ်သော ရန်ကုန်ညသည် လှပစည်ကား ရှုပ်ထွေးလျက်ရှိနေပြီး ညဉ့်ဦးပိုင်း ညဈေးတန်းလျှောက်နေသူများ၊ အပျော်ကျူးနေသူများ၊ အိမ်ပြန်နေသူများနှင့် လမ်းလုံးပြည့်နေသည့်အတွက် လူပင်လယ်ကြီး ဖြစ်လို့နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် အသည်းအသန် ပြေးလွှားလာသဖြင့် တိုးမပေါက်အောင် စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြရသည်။ ထိုသို့ ပြေးလွှားနေသူမှာ အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေး ရဲမိုး ဖြစ်သည်။ ရဲမိုးသည် လူ့ဘဝတုန်းက မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း လူမိုက်တစ်စုနှင့် ပတ်သက်မိကာ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုတွင် မတရား စွပ်စွဲခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရဲမိုးသည် ရဲများ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင် ပြေးလွှားခဲ့သော်လည်း လမ်းပိတ်နေသဖြင့် ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရတော့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ရှေ့၌ ထူးဆန်းသောအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် တည်ကြည်ခန့်ညားသော လူတစ်ဦး ကိုယ်ထင်ပြလာသည်။ ထိုသူမှာ လူယောင်ဖန်ဆင်းထားသော "ဝိညာဉ်ခေါ်နတ်မင်း အောင်လ" ဖြစ်သည်။ အောင်လက ရဲမိုးအား ၎င်း၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တမလွန်လောကသို့ လိုက်ပါရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း လာရောက်အကြောင်းကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲမိုးသည် မိမိတွင် ဘာအပြစ်မှမရှိဘဲ မတရားစွပ်စွဲခံထားရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အဖမ်းမခံလိုကြောင်းနှင့် မိမိဘဝကို ကယ်တင်ပေးရန် အောင်လထံတွင် အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သည်။ အောင်လက ရဲမိုးအား သနားကရုဏာသက်မိသဖြင့် ၎င်း၏ သေရမည့်ကံကြမ္မာကို ယာယီဆိုင်းငံ့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ရဲမိုးအား လူသားချင်းမတူဘဲ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားအချို့နှင့် လျှို့ဝှက်အစွမ်းများကို ပေးအပ်ကာ လူ့ပြည်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အောင်လက ရဲမိုးအား "မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အကောင်းဘက်မှာပဲ သုံးရမယ်၊ အကယ်၍ မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဖြစ်စေ၊ ဒေါသအဟုန်ကြောင့်ဖြစ်စေ အဆိုးဘက်မှာ သုံးမိရင်တော့ မင်းရဲ့သေမိန့်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ရေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခဲ့သည်။
ရဲမိုးသည် အောင်လ ပေးသနားခဲ့သော စွမ်းအားများကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဖမ်းဆီးမှုမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မြို့ဆင်ခြေဖုံးရှိ လျှို့ဝှက်သောနေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိရရှိထားသော စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ လူ့လောကရှိ ဒုက္ခရောက်နေသူများ၊ မတရား အနိုင်ကျင့်ခံနေရသူများကို လိုက်လံကူညီပေးခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် လူမိုက်များ၏ လုယက်ခြင်းကို ခံနေရသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ကယ်တင်ပေးခြင်း၊ အန္တရာယ်ပြုမည့်သူများ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲပေးခြင်း စသည့် ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ရဲမိုးသည် မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာတစ်ခု၌ စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေသော အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး သက်သခင်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သက်သခင်သည် ဖြူစင်ရိုးသားပြီး သနားကြင်နာတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ရဲမိုးသည် သူမ၏ စေတနာနှင့် မိန်းကလေးပီပီ သိမ်မွေ့လှပမှုတို့အပေါ် စွဲလန်းနှစ်သက်မိကာ နှစ်ဦးသား တဖြည်းဖြည်း သံယောဇဉ် တွဲလာခဲ့ကြသည်။ ရဲမိုးသည် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သက်သခင်အား မပြောပြဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ပတ်သက်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရဲမိုး၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိအား မတရားစွပ်စွဲပြီး ထွက်ပြေးအောင် လုပ်ခဲ့သည့် လူမိုက်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တင်ထွန်းအပေါ် ကာရန်သင့်ကလဲ့စားချေလိုသော ဒေါသစိတ်များက ငြိမ်းသတ်၍ မရဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် တင်ထွန်းနှင့် ၎င်း၏လူမိုက်အုပ်စုသည် သက်သခင် နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သက်သခင်အား အနိုင်ကျင့်စော်ကားရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုအဖြစ်ကို မြင်လိုက်ရသော ရဲမိုးသည် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်စွာ ထွက်လာပြီး အောင်လ သတိပေးခဲ့သည့် စကားများကို မေ့လျော့ကာ မိမိ၏ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများကို ထုတ်သုံး၍ တင်ထွန်းနှင့် လူမိုက်များကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ရဲမိုး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တင်ထွန်းသည် နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန်လူမိုက်များလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ရဲမိုးသည် ၎င်း၏ လက်စားချေလိုသော ဒေါသစိတ်ကြောင့် အပြစ်မဲ့သော စွမ်းအားများကို အဆိုးဘက်တွင် အသုံးချမိခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အောင်လ၏ သတိပေးချက်အရ ၎င်း၏ သေမိန့်ကို ၎င်းကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ရဲမိုး၏ ကိုယ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများအားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာပြီး အစွမ်းမဲ့သွားသော ရဲမိုးကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးကာ အချုပ်ခန်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းချုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။ မိုးကလည်း ချုပ်နေပြီမို့ အချုပ်ခန်းထဲတွင် လူတိုင်း အိပ်မောကျနေကြသော်လည်း ရဲမိုးတစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်မကောင်းခြင်း၊ နောင်တရခြင်းတို့ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ၎င်း၏ရှေ့ သံတိုင်အပြင်ဘက်၌ မြင်နေကျ အဝတ်အစားလေးနှင့် ဖြူဖွေးရှင်းသန့်နေသော သက်သခင် ရောက်ရှိလာပြီး လာရပ်နေသည်ကို မျက်စိထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်။ ရဲမိုးသည် သူမကို လှည့်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်ပူများ စီးကျလာခဲ့သည်။ သက်သခင်က အသံများ တုန်ယင်ကာ ဆို့နင့်ကြေကွဲစွာဖြင့် "ရှင် အောင်လ ခေါ်တဲ့နောက်ကို လိုက်မသွားသင့်ဘူး၊ ရှင် ကျွန်မအိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်လာခဲ့ရင် အခုလို အဖြစ်ဆိုးတွေ ကြုံရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ၊ ရှင့်ရဲ့ ကျန်ရှိနေမယ့် အချိန်လေးတွေ သာယာလှပပါစေလို့ ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်မ သွားတော့မယ် ကိုရဲမိုး" ဟု ပြောဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သက်သခင် ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့မှ ရဲမိုး သံတိုင်ကို ကိုင်ရင်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို နောက်ဆုံးအနေနှင့် ကြည့်ရှုရင်း ပါးစပ်မှလည်း သက်သခင်ကို တောင်းပန်စကားများ တဖွဖွ ပြောကြားရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေတော့သည်။
--- ပြည့်စုံပါပြီ ---
